Lezenswaardig.com
Podium voor auteurs
Ontwarren
Lotte Wichers
Haar handen trillen en haar gevoelloze vingertoppen hebben moeite met het vinden van de juiste sleutel aan de overvolle sleutelbos. Laura vloekt binnensmonds terwijl ze zichzelf voor de zoveelste keer voorneemt om wat sleutels weg te gooien. De helft gebruikt ze toch nooit meer, en zal ze ook nooit meer doen, aangezien ze na het vertrek van haar moeder zelf ook vertrokken is uit het huis waar ze haar hele jeugd haar hoofd heeft moeten buigen.
Eindelijk klemmen haar rode vingers zich om de juiste sleutel en met een harde ruk opent ze de deur van het schuurtje. Ze knielt neer bij de wirwar van elektriciteitskabels. Net als Laura begint met het ontcijferen van waar haar internet problemen vandaan komen, valt haar blik op een foto die met een spijker aan de muur is vast genageld. Onmiddelijk herkent ze haar eigen ogen in de ogen van de jonge vrouw op de afbeelding en langzaam komt het besef binnen dat het een foto van haar moeder is, waarschijnlijk genomen vlak voordat ze vertrok.
Haar moeder had haar verlaten op de dag dat Laura negen werd. Hoewel ze geen idee heeft wat de reden was, is ze tot de dag van vandaag ervan overtuigd dat het haar schuld was. Ze had minder moeten vragen, meer moeten gehoorzamen. Minder haar ouders tegen moeten spreken, meer hen aanbidden. Ze had niet naar boven moeten vluchten tijdens de zoveelste ruzie tussen haar ouders, en de politie moeten bellen zodra de rondvliegende scherven en de in pijn verkerende kreten hoorbaar werden. Dat was het enige geweest om de daaropvolgende dingen te voorkomen.
“Au!” Een schok haalt Laura uit haar gedachten. Geschrokken kijkt ze van de kabel in haar hand naar de pijnlijke plek. Dan staat ze op en loopt door de sneeuw terug naar de warme keuken waar ze het verzachtende kraanwater over haar hand laat stromen.
Plotseling hoort ze een schelle ringtoon, wat aangeeft dat ze erin geslaagd is haar telefoonlijn te herstellen. Zonder naar de naam van de beller te kijken, drukt ze op de groene knop. “Hallo? Met Laura Barker. Met wie spreek ik?”
“Laur? Mijn Laura!”
Laura hapt naar adem. “Mama? Ben jij dat?”
Een diepe zucht klinkt door de speaker van haar smartphone. “Ja, ik ben het. Ik begrijp dat je veel vragen hebt en ik-”
“Waarom heb je ons gezin verlaten?” onderbreekt Laura haar. Gespannen bijt ze op haar lip en als er na een tijdje geen antwoord komt, vervolgt ze: “Mijn vader, dat snap ik, maar mij? Ik was je enige dochter, en je hebt me achtergelaten bij hem! Ik liep op mijn tenen door het huis, mama, bang om hem kwaad te maken met elk ding dat ik zei, deed of juist niet deed, en jij was er niet meer om me te beschermen!” Het lukte Laura niet meer haar tranen binnen te houden.
“Het spijt me verschrikkelijk, Laur. Ik kan je niet alles vertellen, maar weet alsjeblieft dat elke keuze die ik in het verleden heb gemaakt voor jou was!”
"Alsjeblieft, mama," huilt Laura, “Ik wil het begrijpen!”
Stilte. En dan begint ze te vertellen. Over hun criminele verleden, over de schulden en over de dag waarop haar vader te ver was gegaan in een poging die te herstellen. Over hoe hij haar moeders naam gebruikt had en over hoe ze op die manier gedwongen werd te vluchten voor de woede van de criminelen vanwege het verdwenen geld. Ze vertelt over de tijd die ze nodig had gehad om haar vertrek te plannen en over hoe ze uit alle macht geprobeerd had Laura mee te nemen en over het moment waarop ze tot de conclusie was gekomen dat het veiliger was voor haar dochter om haar thuis te laten.
“Het spijt me zo,” zegt Laura’s moeder, “Zo, zo erg.”
Laura is compleet in shock. Van alle verhalen die ze verwacht had te horen, was dit er geen van. “Nee, mama. Het is goed. Ik weet alleen niet… Ik snap niet… Ik-”
“Je hoeft ook niks te snappen. Het enige wat je moet weten is dat ik van je hou, altijd van je heb gehouden en altijd van je zal houden, met heel mijn hart.”
Een zoute traan belandt op Laura’s lip. “Ik houd ook van jou, mama.”
Voor de rest van het telefoongesprek vallen enkel nog meer tranen.
Na zestien minuten en achtendertig seconden is Laura de eerste die weer iets zegt. “Heb je zin om eens een keer samen koffie te drinken?”
Lezenswaardig?
Reacties :
Misschien heb je ook wel belangstelling voor...
Ook zelf meedoen en hier door jou geschreven poëzie of proza publiceren? Lees ook de schrijftips!






Algemene voorwaarden
Rapporteer
Mijn reacties